Ga direct naar inhoud

Ideeën als hagelslag en een leeg hoofd

Kunst op vakantie
Column Anna van Suchtelen

··········
Er is hier niets te doen, niets digitaals en niets analoogs. Het Zeeuwse dorpje is vrijwel uitgestorven, ik tref op de deurmat een mottig maar recent reclamefoldertje ter promotie van het dorp, zo klein dat de school per dit schooljaar opgeheven is. Twaalf leerlingen: dat mag niet meer. De laatste winkel is dicht, voor het café moet je vijf dorpen verderop. Promotie voor een dorp tegen vergrijzing en leegloop: de bejaardensoos wordt aangeprezen als cultureel hoogtepunt.
Marinus Boezem, Light
De weg door het dorp loopt dood op de rivier. Erdoorheen rijden heeft geen zin als je geen bestemming ter plaatse hebt. Wie komt hier ooit? Als je op zoek bent naar het nirwana moet je hier zijn. Een leeg hoofd. Gaat dat lukken?

Ik lig op de dijk in het gras. Wolkentellen. Wacht. Is dat de zon of de maan? Ziet er maanachtig uit. Vreemd, zo midden overdag. Kijk: die rollende patronen op de helling van de dijk: lijken wel golven, maar dan op de verkeerde plek. Ik zie de wind!! Ik dacht dat je de wind niet kon zien, maar ik zie de wind! (dit is het kind dat mee is). Is de wind wit? (weer het kind). Die kinderen roepen maar wat, in compleet onbenul van het briljante dat er heel vaak niet maar soms wel uitrolt. Inpikken! Allemachtig: een opeenhoping van ideeën hier. Het dendert maar door: pluis dat doorzichtig wegwaait. Witte bloemetjes die ronddwarrelen: precies papier uit een perforator. Overal pluis, overal perforatorrondjes en ik zie een tot de nok gevulde expositieruimte waar bezoekers in het papier duiken. De dijk: van onderaf een reusachtige berg met op de top een hollend silhouetje wordt een wandgrote projectie op een museummuur. Scherp gras. Een overdosis lucht. Het regent ideeën als hagelslag: Anish Kapoor meets Richard Long meets wie? Mezelf? Noteren! Niet noteren. Geen pen. Kan het eindelijk rustig worden? Vakantie is het, ga toch eens lezen en nietsdoen en zonder bijgedachten wandelen.
 
Maar ho. Leeghoofdig wandelen dat gaat zomaar niet. Dit dorpje is behangen met vlaggetjes en oranje poefjes: een lint van huis naar huis dwars door de hoofdstraat, en langs alle zijwegen die er zijn. Twee kilometer vlaggetjes, in afwachting van koninklijk bezoek dat zeker niet van plan is dit verlaten oord te bezoeken. Overal schaduwen ook, van die vlaggetjes. Van alles eigenlijk, als de zon schijnt. Dit is het dorp van schaduwen en silhouetten. Dit is het land van schaduwen, ontdekte ik vanmorgen in de dichtstbijzijnde stad waar ik een Marinus Boezem zag hangen. Het woord light staat donker op papier, maar dit is schijn: het is de schaduw van het gegraveerde woord in de glaslijst. Light. Was het maar light in mijn hoofd. In plaats daarvan al die vlaggetjes: in de heggen, aan de bomen, langs de gevels, aan elke lantaarnpaal. Te pittoresk, te fotogeniek. Ik klik maar raak, wie weet materiaal voor een volgend project? Dat wordt weer wissen op de bank: van de 200 foto’s is er 1 tot 0 het bewaren waard. Verzamelhonger: plannen die als een gedachtentrein voorbijtrekken en vrijwel meteen rijp zijn voor de vergetelheid. Zinloos? Ja. Nee. Ja. Ik heb nirwana-wise nog een heel eind te gaan.


© Lucy, 4 mei 2011

Reactie toevoegen

* verplichte velden.
U mag nog 255 karakters intypen

Deel dit artikel

  • Facebook
Anna van Suchtelen is beeldend kunstenaar en neerlandicus. Meer informatie over haar werk vind je op deze website >>