Ga direct naar inhoud

Kijk naar jezelf

Samenwerken op een eiland
Column Anna van Suchtelen

··········
De residency is op een Zuid-Europees eiland. Stralende zon, blauwe zee. Vissers in de haven, vis op je bord in huiskamerformaat restaurantjes. Tot diep in de nacht flaneren locals door de smalle straatjes. De bakermat van Europa wordt dit stadje genoemd. Mogelijkheden alom om te relaxen, chillen, breezen en wat al niet meer. Maar niets daarvan. Mijn Amerikaanse collega en ik zijn hier in residence als de creatieve tak van een science-cursus, en ons werk moet een zogenaamde mind-shift creëren bij studenten die vermoedelijk wars van kunst zijn. Gaat dit lukken?
Anna van Suchtelen Anna van Suchtelen
Bij aankomst zijn we zeer content. Collega en ik zijn al maanden aan het voorbereiden. Alles staat strak op de plank: onze hoofdstukken en paragrafen en de soundtrack zitten gebeiteld: onze tijd hier wordt slechts een invuloefening op de tijdlijn in onze film. Een peuleschil.
 
De eerste drie dagen brengen we jubelend door. Na maanden Skypen en mailen tussen Utrecht en de VS is het goed elkaar te zien. Op ons verzoek om plaatselijke assistentie is tot onze verbazing gehoor gegeven: we krijgen een assistent die goed Engels spreekt en aan een halfslachtige uitleg genoeg heeft. En dat is een wonder, want we hebben rare verzoeken. Onze invuloefening bestaat uit performance-ingrepen ter plaatse. We voeren opdrachten uit als: ‘stap voor een uurtje in een beroep van iemand anders’. Ik ben achtereenvolgens een marktvisvrouw, een scheepskapitein en een ambachtelijke bewerker van wrakhout. Voor de opdracht om een dag door te brengen zonder gereedschap vangt mijn collega een vis met blote handen, bereidt spaghetti op de straattegels en eet ijs met slagroom rechtstreeks uit zijn handen. De opdracht voor de studenten om een dansles te geven op hun favoriete liedje ontaardt in een nachtelijk feest op het plein. Gelachen, tot dusver.
Na drie dagen hebben we ons materiaal en liggen we voor op schema. We lachen het lot recht in het gezicht: eindelijk strak gepland! Hoe lichtzinnig gedacht.
 
Een nieuwe fase breekt aan. Het verworven materiaal moet bewerkt worden en ingevoegd in het montageprogramma. Heb ik in het verleden mijn lesje niet geleerd? Filmmontage is een van de meest tijdrovende zaken ter wereld. Onthoud dat toch eens! De stressvrije periode laten we achter ons. Eerst moeten er keuzes worden gemaakt. Keuzes losten we de afgelopen maanden op met wat heen en weer geschipper, via mail en Skype. Lekker indirect. Meer reflectietijd. Die tijd ontbreekt nu: meningsverschillen moeten ineens live worden opgelost, onder tijdsdruk. In een razend tempo selecteren en bewerken we honderden foto’s, filmfragmenten en audio, met de deadline van de vertoning hijgend in onze nek.
 
Het lachen is ons vergaan. Niks geen leuke etentjes meer. Vanaf nu duiken we onze respectievelijke holen in: mijn collega zweert bij zijn hotelkamer waar hij de gordijnen dichttrekt en zich vanaf dat moment alleen nog hult in zijn badjas en hotelslippers. Van mijn kamer krijg ik het zwaar te moede, dus begeef ik me naar het cursuscentrum, alwaar ik verhuis van leeg zaaltje naar leeg zaaltje, organisch meebewegend met de verplaatsingen van de science-sessies. Terug in het hotel houden we contact vanuit onze kamers. De toon over de hoteltelefoon wordt steeds onaangenamer. “Heb jij chapter 3 af? Nee? Ik kan niet verder zonder jouw chapter 3-audio!” “Haal jij eens dat verloopsnoertje in de stad.” “Doe het zelf, ik heb betere dingen te doen.”  “Kom NU met je USB: ik heb chapter 2 klaar.” “Geen tijd, kom het maar brengen.” “Stronteigenwijs, die Hollanders.” “Mag ik even lachen? Kijk naar jezelf.” Enzovoort. Vanuit mijn raam zie ik dat het weer onveranderlijk mooi blijft. Snel trek ik de gordijnen dicht om mijn computerscherm te kunnen zien. Koppijn van het staren naar het laptopformaat montageschermpje. Na drie dagen komen we als mollen uit onze kamers.
 
Het eind van het liedje is dat we twintig minuten voor aanvang van de filmvertoning klaar zijn. De locatie is prachtig: nooit eerder heb ik een film gepresenteerd in een paleiszaal. Het publiek is enthousiast, en meteen na de film volgt het slotdiner. Perfecte timing. Alle zorgen weg: drinken, eten, en hop op het vliegtuig terug naar huis. Nu is alles weer pais en vree. We zijn buitengewoon tevreden over ons project,  en we zijn het erover eens dat we geknipt zijn voor samenwerking. Wanneer starten we onze volgende film?
 
Dit is de mens: geen geheugen voor valkuilen. Is dat zijn kracht of een zwaktebod?


© Lucy, 19 juli 2011

Reactie toevoegen

* verplichte velden.
U mag nog 255 karakters intypen

Deel dit artikel

  • Facebook
Anna van Suchtelen is beeldend kunstenaar en neerlandicus. Meer informatie over haar werk vind je op deze website >>